Over een lef-momentje en 1 maand later…

1 maand, ja inderdaad 1 maand geleden ben ik aan het bloggen geslagen. Ik hoor jullie nu denken “1 maand, wat is 1 maand nu?”. En eigenlijk hebben jullie wel gelijk. Het is een beetje zoals in het begin van een relatie, weet je nog toen je heel fier kon zeggen “we zijn vandaag 1 maand samen” terwijl je de anderen ziet denken “ja je moet ergens beginnen”…? Zo voelt het voor mij aan, een eerste maand die lang leek te duren omdat hij boordevol ontdekkingen, nieuwigheden en intense momenten zat, terwijl de wereld naast mij gewoon bleef doordraaien. Dus ja bij bloggen moet je ook ergens starten en voor mij was die start 9/2/2017 …

Durf

Dat is iets wat ik mis. Ik durf veel te weinig, ik neig zelfs wat naar de faalangst. Piekeren en doemdenken zit in mij gebakken, ja ook voor ik startte met deze blog piekerde ik mij suf. Nee eigenlijk niet, ik was er zelfs zeker van dat het niks voor mij zou zijn. Zelf een website in elkaar steken, mijn gedachten delen met de wereld zonder dat je weet wat de reacties zouden zijn, een stuk van jezelf blootleggen in een virtuele wereld. Daar had ik het lef niet voor… dacht ik. Tot ik op 7/2/2017 in een opwelling besliste om het toch te doen. Wat er mij toe aanzette? Geen idee… Ik heb dat soms, die 5 minuten lef-momenten die ergens diep in mij verborgen zitten en plots mijn hersenen overnemen. Geen gepieker, geen gezeur gewoon doen. Zoals die keer dat ik plots besliste om te verhuizen naar het platteland, 35 km van mijn toenmalige woonplaats of toen ik dan toch solliciteerde voor een andere functie…En dat het dan nog meestal goed uitpakt is natuurlijk mooi meegenomen.  Mijn kleine lef-momentjes zijn achteraf bekeken altijd kleine overwinningen geweest.

De uitdaging

Ik heb serieus gezweet aan mijn computer. Ik ben absoluut geen computer-freak, ik had nog nooit gehoord van templates, plug-ins of webhosting. Ik doorspartelde tutorials en artikels over het installeren en bewerken van wordpress.com en ik experimenteerde 3 dagen lang. En plots had ik een blog, het was me gelukt. Het lief wist zelf helemaal nergens vanaf, ik denk dat hij het hoorde donderen in Keulen toen ik tussen de soep en de patatten door liet vallen “dat ik sinds vandaag een blog had”. En die dag is nu al een maand geleden. Nooit had ik gedacht dat ik ooit mijn eigen website ging maken en al zeker niet dat ik ooit op een knopje zoals “publiceren” ging durven drukken. But here we go, I did it. Bab’s Up Next?! werd geboren.

1 maand vol verrassingen

Dan is het spannend afwachten. Hoe gaan de reacties zijn, zal ik mezelf niet belachelijk maken, hopelijk niet te veel spellingsfouten of verkeerde interpretaties, zou ik wel inspiratie genoeg hebben,… Daar gingen we weer, het piekeren en de faalangst staken weer de kop op. Maar neen, integendeel de reacties bleken heel positief. Ok vrienden en familie zullen mij natuurlijk niet afbreken, maar het doet toch deugd als je ze hoort zeggen dat ze fier zijn. En dat ze ondanks hun drukke leven de tijd nemen om je blogposten te lezen en eens een berichtje doen om te laten weten dat je goed bezig bent. Maar het bleef niet enkel bij familie en vrienden. Onbekenden lieten positieve reacties na, webwinkels deelden al verschillende blogposts en ik leerde vooral ook heel wat interessante mensen en blogs kennen. Via enkele facebook-groepen kwam ik in contact met andere bloggers die zoals als ik net waren gestart of al wat meer ervaring hadden, zoals bv. Kathleen van tuttefrut en verbeelding die haar ervaring deelt via haar blogs en zo o.a. beginnende bloggers een duwtje in de rug geeft aan de hand van  online cursussen, downloads en positieve mails.  De rubriek kinderpraat werd goed onthaald en ik krijg er dagelijks heel toffe berichten voor. Maar de leukste blogpost was natuurlijk “dat het bij ons ook niet perfect is“. Wauw zoals ik had genoten om die foto’ s terug te zien en erover te schrijven, zo genoten jullie blijkbaar ook. Altijd leuk om iemand aan het lachen te brengen of om iets herkenbaars te delen. Maar het is vooral een zalig gevoel om mijn gedachten te kunnen kanaliseren, mijn chaotisch denken en mijn dagdromen te kunnen omzetten in iets fysieks, in de woorden die hier nu staan.

En wat komt er nog?

Ik ben nog lang niet uitverteld, dat is zeker. Ik heb een blogplanner die vol ideeën staat, een Icloud vol foto’s en een hoofd vol dromen. #happythings2017, een modeshow die op de agenda staat, 2 dames en hun gloednieuwe webshop die ik jullie mag voorstellen,… elke dag komt er wel inspiratie mijn hoofd binnengewaaid die hier misschien een plaatsje krijgt. Of wat dachten jullie van een leuke give-away?

En voor mezelf wacht ik nog op mijn lef-momentje om te starten met de cursus meststoffen voor jouw blog‘ en vooral om mijn http://www.babsupnext.wordpress.com om te toveren in http://www.babsupnext.be. Een EIGEN website, met gloednieuwe lay-out en veel meer mogelijkheden dan de gratis en beperkte versie die ik nu heb.  Dat zou voor mij de kers op de taart zijn en misschien wel een cadeautje aan mezelf als ik 1 jaar bezig ben.

Ik genoot alvast van de laatste maand en  ondanks dat netflix en middagdutjes plaats moesten ruimen voor het bloggen geniet ik van elke minuut dat ik mag schrijven. Ik weet dat er mij  nog veel te wachten staat en hopelijk zijn jullie er dan ook bij. Dikke merci voor het lezen, voor de likes en de positieve reacties die ik van jullie kreeg (en vooral ook proficiat aan diegenen die deze blogpost tot het einde lazen 😊 )!

Babs

img_0706

 

 

Advertenties

4 gedachtes over “Over een lef-momentje en 1 maand later…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s