Mijn armen waren dit weekend niet genoeg om je te troosten…

Daar sta je dan , je dochter op de armen… om de minuut zegt ze dat ze pijn heeft. Ze is 21 maanden oud en het is 1 van de vijf-tal woorden die ze al kan zeggen. Het woord “pijn” kreeg dit weekend een heel andere betekenis voor haar. Geen schrammetje dat een pleistertje nodig had of een blauwe plek die een kusje vereiste maar een helse pijn in haar mond die zich uitbreidde over haar handen, voeten en billen. En als mama was ik niet genoeg.

Hand-voet-mondziekte

Hand-voet-mondziekte was de diagnose van de huisarts. Ik kwam rechtstreeks van mijn nachtdienst en snelde naar de dokter omdat haar mond vol blazen stond en haar voeten en handen beginnende blaasjes vertoonden. Een virus, een klein onnozel virus zette de volgende dagen haar hele lichaam in lichterlaaie, haar mond kon ze bijna niet meer bewegen door de ontstekingsreactie en haar stem was een fluister geworden omdat ze al teveel geweend had. Drinken kon ze alleen nog met een spuitje en eten was al helemaal tevergeefs. En alsof dat nog niet genoeg was: het was dan ook nog eens mijn werkweekend…

Loslaten is moeilijk

Ik kan heel moeilijk loslaten, het liefst doe ik alles zelf en probeer zoveel mogelijk alleen op te lossen. Als je kind ziek is wil je als mama verzorgen, knuffelen en beschermen. Dit weekend moest ik loslaten. Ik had geen keus. Terwijl mijn dochter lag te krijsen in bed was ik op het werk en terwijl ze weigerde te eten probeerde ik wat slaap in te halen. Het brak mijn moederhart om zo aan de zijlijn te moeten staan.

Bedankt… echt

We sleurden ons uiteindelijk toch door dit weekend, het werd beter. De pijn stilde en de blaasjes werden korstjes. In tijden van continue kritiek op elkaar, negativisme en egoïsme wil ik toch even benadrukken dat we dit weekend heel goed omringd werden. Dat ik steun uit onverwachte hoek kreeg en het gevoel had dat mensen wel nog vriendelijk, oprecht bezorgd en hulpvaardig kunnen zijn. Dankzij deze mensen, vergaf ik het mezelf dat mijn knuffels niet genoeg waren, kusjes niet hielpen en dat ik haar niet in slaap kon wiegen.

Bedankt….

lieve onthaalmoeder, dat je het probleem opmerkte en me aanspoorde om naar de huisarts te gaan. Bedankt voor de bezorgde berichtjes en lieve woorden toen ik langskwam… bedankt

lieve oma Boe, om Zoë op te vangen, haar te troosten toen ze niet kon slapen en zelf je slaap te laten….bedankt

lieve patiënten in de wachtzaal, om mijn dochter en mij voor te laten bij de dokter zodat we niet moesten wachten in een overvolle wachtzaal terwijl jullie waarschijnlijk ook ergens pijn hadden of ziek waren…bedankt 

lieve huisarts, om met zorg Zoë te onderzoeken en tijd te nemen voor ons. Dat je mij op het hart drukte om te bellen als ik ongerust was. Om zelf te bellen met raad die je vergeten te geven was en nog even te luisteren naar mijn vragen die ik vergat te stellen… bedankt

lieve apotheker, om rond te bellen toen je het antwoord niet wist op mijn vraag. Dat je opzocht wat ik niet wist en oprecht zei ” ik hoop dat alles snel goed komt”… bedankt

lieve collega’s, die begrip hadden voor het feit dat ik met mijn gedachten thuis zat. En bezorgd vroegen “of ik al iets gehoord had van het thuisfront”…bedankt

lieve familie en vrienden, voor de bezorgde sms-jes met de vraag “hoe het vandaag was? Of ze al beter was? Hoe het met mij was?” …. bedankt (en sorry toen de drama-queen in mij naar boven kwam en begon te huilen uit bezorgdheid en oververmoeidheid)

lieve verpleegkundige van de pediatrie, voor de troostende en geruststellende woorden wanneer ik belde toen ik niet kon slapen omdat ik mij zorgen maakte en twijfelde of een ziekenhuisopname toch niet beter zou zijn. Je zorgde ervoor dat ik de slaap weer kon vatten…. bedankt

lieve apotheker van wacht, door jou kon Zoë weer drinken. Je gaf me pijnstillende zalf mee voor in haar mondje en ik kon eventjes opgelucht ademhalen. Die zalf voorkwam een ziekenhuisopname… bedankt

lieve Vic, voor de glimlach die je je zus nu en dan bezorgde tussen het huilen door. Om te willen spelen met haar zodat ze de pijn eventjes kon vergeten… bedankt 

lieve lieve Serge, om zo goed voor onze dochter te zorgen. Haar te troosten wanneer  ik het niet kon. Om je slaap te laten en haar heen en weer te wiegen toen zij niet kon slapen. Dat je het overnam van mij toen ze haar medicatie weigerde of niet wou drinken. Om op het idee te komen om haar drinken te geven met een spuitje. En om mij te zeggen dat het wel zou goed zou komen…. bedankt

 

echt, gewoon bedankt

Babs

 

img_0706

 

Advertenties

3 gedachtes over “Mijn armen waren dit weekend niet genoeg om je te troosten…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s