Op reis zonder kinderen! Het stappenplan die ik gebruikte.

Nog nooit waren de kinderen langer of 2 nachten van ons gescheiden. Laat staan dat er zowel een zee als een uur verschil tussen ons zat. Ik ben al eerder in het buitenland geweest zonder de kinderen, maar toen was S. er nog om alles in goede banen te leiden. En toen die keer dat we er 2 nachten tussenuit waren geknepen, drie maand na de geboorte van Zoë, was mijn schoonzus er om ze thuis op te vangen zodat ze in hun eigen omgeving konden vertoeven. Maar nu was het dus anders.

 

Zag ik dat wel zitten?

Ik heb er een tijdje over getwijfeld. Zag ik dat wel zitten, zo 5 dagen weg van huis en de kinderen? Ja eigenlijk wel. En de praktische kant dan? Wie ging er voor de kinderen zorgen, terwijl we in Wales waren? De oplossing kwam gelukkig vanzelf. Mijn ouders zagen het volkomen zitten om de zorg van de kinderen op zich te nemen terwijl we op reis waren. Geen heen- en weer gesjouw met valiezen, 5 dagen op dezelfde plek, ideaal. Oef, we gingen effectief op reis, yes! Kopzorgen opzij en beginnen met plannen, reis uitstippelen en aftellen. En terwijl ik aftelde, kwamen de vragen… “Oh leuk, jullie gaan op reis! En de kinderen? Gaan die ook mee?” Waarom voelde ik mij telkens klote toen ik antwoordde “Neen, we gaan zonder kinderen…” Het viel me op dat ik mezelf telkens probeerde te verantwoorden. “Het is een roadtrip”, “Ze zijn in goede handen”, “Het is niet voor lang”. Was dat eigenlijk wel nodig? Moest ik me daar wel schuldig voor voelen? En waarom doet het er in feite toe of mijn kinderen meegaan of niet? Veel blijkbaar, want ik hoorde dezelfde vraag een tientallen keer. En de opmerking: “Ik zou het niet kunnen.”,  ook trouwens. Soit…

 

Tijd om de kinderen in te lichten

Zo’n 2 weken voor vertrek vertelden we onze plannen aan de kinderen. Ik keek wat op tegen dit moment, maar langer uitstellen was al helemaal geen goed idee geweest.

Ferre is 8 en die ging gewoon enkele dagen langer bij papa blijven, dus hij vond het allemaal prima. Hij had vooral interesse in die grote boot waar we gingen mee varen. Ik beloofde hem een volledig verslag mét foto’s bij thuiskomst.

Zoë is pas (bijna) 2, dus veel konden we niet verkeerd zeggen. Een uistapje naar Miema en Piepa (het is in feite mammie en pappie maar ze weigert het zo te zeggen) vindt ze zowiezo leuk, dus alweer prima. Mijn boodschap werd zelfs onthaald op een vreugdedansje in haar geheel unieke stijl; een combinatie van de plopdans en headbangen…

Vic dat was een ander paar mouwen. Hij is vier, heeft wat last van verlatingsangst en slapen is niet zijn sterkste kant. Mama en papa zijn op dit moment het middelpunt van zijn wereld en logeren wordt langzamerhand ook moeilijker. Hij is de reden waarom ik wachtte om te vertellen dat we op reis vertrokken… zonder hen. De gedachte alleen al dat ik hem verdrietig zou zien, deed me twijfelen of het allemaal wel een goed idee was. Dus om mezelf en Vic wat voor te bereiden op deze stap, maakte ik een plan op.

 

Mijn stappenplan

  1. Ik vertelde niet te lang op voorhand dat we vertrokken op reis. Twee weken voor vertrek leek me ruim voldoende om aan de gedachte te wennen en om er samen over te praten.
  2. Ik koos een rustig moment uit. In plaats van een verhaaltje, zat ik op het bed en maakte ik onze plannen duidelijk. Niks kon ons storen op dat moment, geen drukte, geen andere kinderen. Gewoon, hij en ik. Hij mocht mij alles vragen. Het eerste wat hij vroeg: “Wat zullen we dan eten?”. Oef.
  3. Pak het positief in. Ik vertelde hem dat HIJ op reis mocht naar mijn ouders. Wel 5 dagen. Wauw. Dat wij daar niet bij zouden zijn vond hij maar bijzaak. Zijn enthousiasme werkte aanstekelijk en mama kon opnieuw opgelucht ademhalen.
  4. Den Action. De Action, de winkel waar je ongegeneerd kunt shoppen met een budget van 20 euro, de winkel waar ze alles verkopen wat je eigenlijk niet nodig hebt maar toch wilt en de winkel waar ze prulletjes verkopen waar elk kind erg blij van wordt. Voor dat laatste ging ik dus. Voor elke nacht pakte ik een cadeautje in. Van een nieuwe tandenborstel tot een doosje met stickers. Kleine dingetjes dus.
  5. Een nieuwe pyjama voor Jules. Ik pakte een nieuwe pyjama in voor Vic en er zat een miniatuurversie bij voor zijn pop Jules (die vond ik bij Hema). Jules mocht natuurlijk mee logeren.
  6. Ik maakte ook een logeer-aftelkalender. Elke morgen een huisje inkleuren en tellen hoeveel nachtjes ze nog bij mammie en pappie moesten blijven. Simpel en overzichtelijk. Kinderspel om zelf te maken. Hier kon je al lezen over die aftelkalenders.
  7. Met mijn ouders besprak ik al op voorhand de routine, wat ze graag aten en welke uitstapjes ze wel leuk vonden. Zo konden zij ook plannen maken en kon ik al bij de kinderen een tipje van de sluier oplichten. Mijn ouders hadden de eer om hen het eerste zwempartijtje in de tuin te gunnen. Een winner natuurlijk.
  8. Ik liet de kinderen helpen met het inpakken van hun koffer. Welke pyjama, knuffels,…mochten mee? Ze vulden zelf een koffer met speelgoed (al moest ik hier en daar wat ingrijpen) en de fiets en de IPad mochten ook niet ontbreken.
  9. De avond voor ons vertrek gingen we facetimen. Mijn ouders en wij met de kinderen. Zo konden ze al wat samen plannen maken, de nieuwsgierigheid naar de geplande uitstapjes werd lichtjes geprikkeld en de vraag “Wat zullen we allemaal eten?”  werd beantwoord. Iedereen was nog altijd even enthousiast. Gelukkig.
  10. Maak het afscheid op de dag zelf kort. De korte pijn voor zowel mij als voor de kinderen. Omdat ik reeds alles besprak op voorhand met mijn ouders, ging het afscheid vlot. Geen nodeloos getreuzel. De kinderen waren de speelgoedbak ingevlogen en we riepen nog wel “Tot zondag!”, maar dit werd enkel met een ver gezwaai beantwoordt… Mission accomplished.
  11. Cadeautjes beloofde ik opzettelijk niet. Ik wilde geen druk voelen tijdens de reis om het perfecte cadeautje te vinden. Vond ik niks, geen probleem. We gingen wel zien.

Facetune

 

Onderweg

We hadden afgesproken om enkel te facetimen als de kinderen er nood aan hadden. Indien alles goed ging waren berichtjes genoeg. Ik wou het risico niet lopen dat ze ons zouden beginnen missen terwijl ze het net naar hun zin hadden. Ik had eigenlijk zelf onderschat hoe lastig het is om niet elk moment van de dag bereikbaar te zijn. Op de boot was er gewoon geen bereik en de WiFi was er barslecht. De roaming-tarieven waren nog van kracht, dus die 4G was enkel in noodgevallen. Maar nu en dan sijpelden foto’s en video-opnames binnen en kon er al eens gebeld worden om vooral mij gerust te stellen. Ook al kwamen de kinderen niet aan de telefoon, ik hoorde zo dat ze zich bijzonder goede vermaakten.

De pakjes en de aftelkalender wierpen hun vruchten af. Hoe klein het cadeautje ook, een kind is zo gemakkelijk blij te maken. Even iets nieuws, even aan iets anders denken. En met de kalender wisten ze perfect wanneer ik weer voor de deur ging staan.

IMG_4839IMG_4901IMG_4902

Deze foto’s ontvingen we van het thuisfront. Ze hadden het duidelijk naar hun zin.

En, was het leuk?

Thuis! Voet aan wal gezet, vlug een spurtje naar huis om alvast de wasmachine te laten draaien, douche in en dan de kinderen oppikken. “En, was het leuk?” Ik moest zelfs die vraag niet stellen… En dat zegt genoeg. Die namiddag maakten we tijd voor elkaar. In de tuin spelen, knuffelen, een uitgebreid bad-moment en een extra verhaaltje voor het slapengaan. Gewoon genieten van elkaar en tijd inhalen.

En plots, tijdens het tandenpoetsen, werd ik weer geconfronteerd met de onverwachte kleuter-logica… “Mama, ik kreeg net dezelfde tandenborstel van Mammie en Jules kreeg ook een cadeautje van Mammie! Een nieuwe pyjama!”  Zo zie je maar… Mammie, je scoorde big time 🙂 Ah of die Minions tandenborstel nu van mammie of van mij was, maakte niet uit. We waren weer heerlijk samen!

 

En in de toekomst?

Ondertussen zijn we al een tijdje verder en blijkt dat noch de kinderen noch ik er een trauma hebben aan overgehouden. Dus Barcelona, here we come! Eerst hebben we een lange en zalige kampeervakantie met de kinderen gepland en als het schooljaar weer vlot van start is gegaan, gaan we met zijn twee citytrippen in Barcelona. Ja als je ouders in Spanje overwinteren kun je daar al eens gretig gebruik van maken natuurlijk 😉 En dan doen we het hele stappenplan gewoon opnieuw!

Gingen jullie ooit al eens zonder kinderen op reis? Hoe pakten jullie dit aan?

Babs

img_0706

 

 

Advertenties

3 gedachtes over “Op reis zonder kinderen! Het stappenplan die ik gebruikte.

  1. flaflinko zegt:

    Leuke planning! Tuurlijk moet het eens kunnen om er als ouders eens samen op uit te trekken. Ik begrijp wel de ‘ik zou het niet kunnen’ reacties, ikzelf kan het moeilijk loslaten bijvoorbeeld. Wat ik nu de laatste maanden wel wat meer geleerd heb overigens, want die neiging om alles perfectionistisch in de gaten te willen houden is hetgeen me onder andere richting ‘afgrond’ aan het duwen was. Dus ja, mijn man en ik plannen nu meer tijd voor ‘ons’ in,zonder schuldgevoel, want de kindjes worden dan rotverwend op verplaatsing. 🙂

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s