Beste gezondheidszorg….

Het teveel aan erkende bedden in de Belgische algemene ziekenhuizen zal in 2025 oplopen tot 9.300. Vandaag zijn er ongeveer 7.000 erkende bedden teveel. Dat moet blijken uit een studie die het Federaal Kenniscentrum voor de Gezondheidszorg (KCE) vrijdag publiceert. (Bron: Knack 30/6/2017)

Toen ik dit artikel onder ogen kreeg tijdens mijn nachtshift vorige week, werd ik boos. Inwendig ging het borrelen. Maar ik toonde het niet,  mijn werk ging voor. Ik legde het artikel aan de kant net alsof het een fait divers was, maar eenmaal thuis begon het te tollen. Dit was geen fait divers, ik mocht het onlangs in levende lijve ondervinden. Ik heb lang getwijfeld of ik deze blogpost zou schrijven, maar het moet eruit. Al is het maar om voor één keer wat beter te kunnen slapen.

 

Beste gezondheidszorg,

Ik spreek je niet aan bij naam, je bent meer dan een minister, een directeur of een manager. Je bent namelijk ook een partner en vriend, iemand waar we ten allen tijde op kunnen rekenen of dat zou je toch moeten zijn…

In tegenstelling tot velen wist ik als klein meisje nog niet dat ik later zou worden. Iets met kinderen of iets waarin ik mensen kon helpen, dat wel. Maar verpleegkundige, daar had ik nog nooit bij stilgestaan. Nochtans bracht ik sinds mijn 16e elke zomer door in het rusthuis als jobstudente, was ik gefascineerd door de bedrijvigheid van een ziekenhuis als ik er op bezoek kwam en vond ik de lessen anatomie in het middelbaar uitermate boeiend. Het zat er dus wel degelijk in, maar ik zag het niet. Nog niet… Het daagde me pas op mijn 23e, na een omweg vatte ik eindelijk die studie verpleegkunde aan. Dat ik meteen werk vond en ik mijn job dan nog eens fantastisch vond bleek dat ik toen de juiste beslissing nam. Je was het beste wat me kon overkomen, gezondheidszorg. Ik was blij dat je me vanaf dag 1 onder je vleugels nam.

Het was vaak hard werken, soms heel vroeg opstaan en laat slapen, in de weekends miste ik al eens een leuk feestje of moesten mijn kinderen het zonder mij stellen. Maar ik klaagde niet, nooit dacht ik “pfff, vandaag echt geen zin.” En soms was het ook zwaar, mentaal dan. Ik zag al veel ellende, hoorde al veel miserie en voelde al veel verdriet. Patiënten waar je nog eens aan terug denkt voor het slapengaan, de machteloosheid dat je voelt als een patiënt met al zijn miserie wordt ontslagen uit het ziekenhuis en je niet anders kunt of denken: “Het zal toch wel lukken zeker?…”. Het knopje helemaal afzetten, dat is onmogelijk. Het maakt mij ook mens.

Maar gezondheidszorg, nooit had ik het gevoel dat je mij in de steek liet. Ik kreeg heel veel kansen van je, ik mocht mezelf ontplooien en kreeg de dagen rust die ik nodig had. 1 keer per maand werd ik zelfs voldoende beloond voor het werk dat ik met veel liefde deed. En voor mij was dat reeds 10 jaar genoeg.

En plots begonnen woorden te vallen als fusies, tekort aan subsidies, besparingen, reorganisaties of verminderen van bedden. Weet je gezondheidszorg, dat die woorden niet alleen over geld gaan? Dat dit ook meer is dan een zure appel en niet alleen een kwestie van tijd is voor we er met zijn allen beter van worden. Want ook dit zijn zinnen die ik de laatste tijd te vaak uit je mond hoor.  Ik kan je wel zeggen gezondheidszorg, dat ik diep teleurgesteld ben, zorg draait om meer dan geld. Wist je dat dan niet meer? Ben je dan vergeten wat ik leerde tijdens mijn eerste les? Neen, het ging niet over geld of besparen. Die eerste les ging over de holistische mensvisie, een mens moest op zijn geheel bekeken worden én verzorgd worden. Dàt werd er van ons als goede verpleegkundigen verwacht.  Geldt dit dan niet voor jou?

Weet je dat een fusie meer is dan een 5-letterwoord? Het betekent onzekerheid voor honderden werknemers, nachtjes piekeren terwijl er beslissingen worden genomen die hen zomaar op een doodgewone morgen worden meegedeeld. Bejaarden die plots kilometers verder op controle moeten komen naar een stad die ze niet kennen en de weg moeten zoeken in een enorm ziekenhuis waar zelfs ik nog in verdwaal. Zullen ze kunnen rekenen op hun kinderen als ze zelf niet meer in auto rijden? Of moeten ze beroep doen op een veel te dure ambulance?

Weet je, dat bed waar je het over hebt, meer is dan een ding met een matras en lakens? Elk bed staat voor enkele verpleegkundigen. Verpleegkundigen die bij het sluiten van een bed plots teveel worden. Mannen en vrouwen met een gezin, een lening en een hart voor hun werk. Die al jaren een inspanning leveren, maar nu gewoon een getal worden, een getal dat hun werkregime weergeeft. Ooit deel van een som, nu jammer genoeg een aftrekking. Elk bed dat sluit is tevens spanning opbouwen in een team. Een team die dagdagelijks op elkaar moet kunnen steunen, waar vertrouwen nodig is. En plots zorg jij ervoor dat het ieder voor zich wordt. Dat er met argwaan naar elkaar gekeken wordt en dat diploma’s plots belangrijker worden dan vriendschap en collegialiteit. Denk je echt dat dat de zorg ten goede komt? En van wie was dat bed denk je? Van een mama op materniteit die veel te vroeg naar huis moest en het moet stellen met een paar uurtjes kraamzorg die veel te duur is? Die zich onzeker voelt met haar pasgeboren baby in de armen en zich ’s nachts geen raad weet wanneer het gehuil niet stopt. Want dat is toch de bedoeling hé, gezondheidszorg, opnamedagen op materniteit NOG verder afbouwen in de toekomst, ik las het zwart op wit die nacht.

Beste gezondheidzorg, jarenlang was het ver-van-mijn-bedshow. Nooit had ik gedacht dat jij mij dit zou kunnen aandoen. Wat heb ik mij  in jou vergist. Na 10 jaar stak je mij het mes in de rug. Ook ik kreeg een mededeling op mijn bord en was van slag. Ook ons team krijgt het hard te verduren en wordt uit elkaar gerukt omdat er 1(!) bed teveel is. We weten zelfs nog niet hoe het binnen twee jaar verder moet. Inderdaad 2 jaar onzekerheid, wie kan zoiets aan?

Gezondheidszorg, ik ben niet alleen 0,80FT , een getal in jouw berekening. Ik ben ook Barbara, partner,  mama van 3 opgroeiende kinderen,  eigenaar van een woning mét hypotheek en stuwende kracht achter een geoliede machine “gezin” genaamd. Ik ben niet alleen een diploma maar ook een mens met een hart en tranen. Voor jou is het maar 1 bed, voor mij is het mijn leven.

Babs

img_0706

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

20 gedachtes over “Beste gezondheidszorg….

  1. Evy zegt:

    Ik word er even stil van, maar wat verwoord je het goed! Ik ben leefgroepsbegeleidster in een voorziening voor mensen met een beperking, en ook hier worden veranderingen erg voelbaar. Plots wordt geld alles waar het om draait, komt er een politiek van ‘hoe meer kinderen we kunnen opnemen hoe beter’, waardoor kwaliteit van zorg plots niet veel meer betekent. Hoop dat iemand van ‘bovenaf’ je brief te lezen krijgt…

    Like

    • babsupnext zegt:

      Inderdaad in de ganse sociale sector is het voelbaar. Vriendinnen die er werken ik hoor hen ook klagen.
      Hopelijk wordt dit inderdaad door de juiste mensen gelezen. Fingers crossed

      Like

  2. johannaowlette zegt:

    dat is echt om kwaad van te worden toch 😦
    ik vind het echt schrijnend dat men op gezondheidszorg, kinderopvang en onderwijs (nog zo iets!) zo onredelijk wil besparen terwijl grote bedrijven poen scheppen, want dat doen ze.
    en op de lange termijn is dit helemaal geen besparing, we stevenen af op een heel volk overwerkte, uitgebluste mensen.

    Liked by 1 persoon

  3. MamaPlaneet zegt:

    Mijn leven ziet er ook heel anders uit dan ik dacht. Als klein meisje wilde ik zangeres, advokate en juf worden. Juf werd ik, voor even. Teleurgesteld zei ik het onderwijs gedag.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s